- วันที่ 17 -

. . . . . .

ลืมจริงๆท่าทาง.. วันนี้วันที่17 พ.ย. ..

อยู่ดีๆก็มีคนโทมาเตือนความจำแบบไม่ตั้งใจ

วันนี้เคยคิดว่า..จะมีความสำคัญ..แต่ผ่านมา1ปี ทุกอย่างดุจดั่ง *สายลม

ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ให้ใจมันหวิวเล่นๆ เออตลกดีว่ะ 55+

. . . . .

ไม่เป็นไร   แค่วันที่ 17  เองแหละ >"<

ไม่เป็นไร  วันพรุ่งนี้คือ 18 แล้วก็ 19  20  21 บลา บลา บลา..

. . . . .

วันนี้ปีที่แล้วและวันนี้ตอนนี้ ความสุขแบบเดียวกัน แต่คุณค่าช่างต่างออกไป

ถ้าไม่มีคนเตือน ผมก็ลืมมันจิงๆนะ คงเพราะที่เป็นแบบทุกวันนี้มันสำคัญกว่าแหละมั้ง

นั่นแหละฮะ..แค่วันที่ 17 พ.ย.  เอง!!

. . . . .

รู้สึก รู้ซึ้ง เจออะไรๆ ที่พิสูจน์ความอดทนของใจตัวเอง

เคยคิดว่าจะตาย แล้วก็ดันไม่ตาย และตายไม่ได้

พอคิดว่าจะยิ้มได้อีก ก็ดัน..เกือบโง่ซ้ำซาก ผิดหวังนิดๆแต่ดีที่หลีกหนีทัน

ได้เจอที่คิดว่าใช่..แต่ดันไม่ใช่ของๆเรา อดทนรอของดีๆ แต่เมื่อไม่ใช่ของเราก็คือปล่อยไป

อาจมากกว่านี้ อาจยังคงต้องทนกว่านี้

แต่ในวันนี้..ผมได้เจอสิ่งดีๆ คุ้มค่าเหลือเกินสำหรับเรื่องราวที่ผ่านมา

ถ้าวันก่อนๆนั้นผมไม่เคยต้องอดทนและแข็งใจ

ก็คงไม่รู้ซึ้งถึงคุณค่าในวันนี้

อาจมีเรื่องให้หวั่นไหว อาจมีอะไรให้คิดหนัก

"เชื่อใจ" มองตาแล้วพูดคำนี้คำเดียว อะไรก็ดีจิงๆ

ผมกลัว..แค่ใจตัวเอง

ก่อนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรมาก ก่อนนี้ไม่ได้ดีกับทุกคน ก่อนนี้ก็ทำร้ายใครมามาก

จะดีกับเทอได้นานแค่ไหนกันเชียว กับระยะเวลาที่ยาวไกล

รู้ตัวแค่ว่าวันนี้ดีที่สุดเท่าที่เคยมี

ผม..."ไม่มีคำสัญญา แต่ผมก็จะมั่นคง"

. . . . .

คนที่แตกสลาย กับ คนที่ล้มเหลว...มาเจอช่วงเวลาดีๆร่วมกัน

แด่ ช่ ว ง เ ว ล า ที่ น่ า จ ด จำ ..

.