- อีกครั้ง กับ อีกคน -

บางครั้งคนเราหากได้เจอะเจอกับอะไรบางอย่าง

ที่กระทบกระทั่งกับเรื่องของจิตใจ ไม่ว่าสาเหตุอะไรก็ตามแต่

ผลของมันก็ทำให้..เรื่องราวและอารมณ์ต่างๆมันเหมือนถูกแช่แข็ง

..

ผมคนนึงที่ดูเหมือนหลงทางมานาน

ผมจำเส้นทางเดินตัวเองไม่ได้สักที

ผมรู้ว่าผ่านอะไรมา แต่ผมจำหนทางกลับไปยังตัวตนไม่ได้

วิถีของผมมันบังคับให้ผมต้องก้าวต่อไป

มากกว่าการที่จะย้อนกลับไปมองข้างหลัง

ผมไม่รู้ว่าการที่พยายามอยู่ในโลกแห่งความจริงอย่างที่เป็นอยู่

มันทำให้ผม ทำอะไรหรือใครๆ*หล่นหายไปบ้าง..

..

ผมเขียนไดที่นี่ ในความถี่ที่ลดลง

เพราะไม่ได้มองกลับมาว่ามันคือ โลกอีกโลกของผม

เหมือนดั่งว่าตัวผมเป็น ใครสักคนที่กิน นอน อยู่ในถ้ำน้ำแข็ง

ผมอยู่คนเดียวในนั้น.. ผมหนาวจับขั้วหัวใจ

ผมหนาวจนหัวใจมันชิน มันไม่สั่นไหวมานาน

แต่ก็ไม่รู้ว่าความรวดร้าว..ที่ยังคงมีอยู่มาจากอะไร

เหมือนว่าทุกอย่างยังคงเหมือนอยุ่ไปวันๆ

..ทั้งหนาว ทั้งเหงา จนคิดว่ามันก็เป็นส่วนหนึ่ง

ที่ทำให้ผมมีความสุข..

แล้ว.. ผมกลับตั้งคำถามว่า ผมมีความสุขจิงๆหน่ะหรอ?

..

ใครคนนึงที่สะกิดอะไรในตัวผม ทำให้ผมรู้ตัวว่าผมกำลังหนาว

ผมตัวสั่นเทา ราวกับว่าเพิ่งรู้ตัวว่าแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรมาเนิ่นนาน

ใครคนนึงที่สะกิดอะไรในใจผม เหมือนกับว่ามีกบกำลังกระโดดอยู่ในนั้น

ผมตื่นเต้น จนอดแปลกใจไม่ได้ว่า คุ้นเคยเหลือเกินกับอะไรแบบนี้

นานแล้วนะ.... ไม่คิดว่ามีคนแบบคุณอยู่บนโลกอยู่อีก

คุณมหัศจรรย์ สร้างความประหลาดใจ

คุณทำให้ผมรู้ว่า..ผมไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ในโลกเย็นๆแบบนั้น

คุณกำลังจะไปไหนกัน คุณกำลังจะทำอะไรบ้าง

สำหรับผม..คุณเป็นคนที่พิเศษ น่าประทับใจ

ผมไม่ได้บอกว่าเราอยู่ในโลกเดียวกัน

แต่ผมกำลังจะบอกว่า..คุณเหมือนทำให้ผมได้มองเห็นตัวเองและใครคนนึง

..ในช่วงเวลาหนึ่งที่นานมาแล้ว..นานราวกับว่า (ผมเองก็อธิบายไม่ได้แฮะ!!)

อยากให้เต่าน้อยได้รู้จักกับคุณจังเลย

เหมือนกับว่า ทั้งสองคนอยุ่ข้างๆผมในเวลาเดียวกัน

ไม่ใช่ว่าใครเหมือนใคร หรือแทนใคร

แต่พวกเค้าทำให้ผมอบอุ่นหัวใจ

คุณทำให้ผมอยากทำสิ่งที่ไม่เคยได้ทำมานาน

คือการได้ห่วงใยและดูแลใครสักคน

คุณทำให้ผมรู้สึกแข็งแรง และมีกำลังใจ

ขอบใจ..