- ช่องโหว่ -

บอกตัวเองว่าจะถอยออกมาจากโลกใบนึง

โลกที่ทำให้ผมได้ตรึกตรองอะไรมากมาย

ผมเริ่มที่จะขี้ขลาดอีกครั้ง..

คงเพราะช่วงเดือน-สองเดือนนี้ มีอะไรเข้ามาทำให้คิดและทำมากมาย

เวลาที่คิดเรื่องฟุ้งซ่านแทบไม่มี เพราะผมมักหาอะไรทำเสมอ

ไม่เกี่ยวกับว่าการบ้านเยอะ หรือยุ่งเรื่องชาวบ้าน

แต่นั่นผมพยายามทำให้สมองตัวเองมีไม่มีช่องว่างมากกว่า

จมกับความเศร้ามากเกินไป คนรอบๆข้างที่รักผมเค้าก็จะพลอยทุกข์ไปด้วย

. . .

ช่วงเดือนนี้เมื่อปีที่แล้ว

ผมหลงตัวเอง ว่าเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก

เพราะผมคิดว่าหัวใจที่เต็มไปด้วย ช่องโหว่* ถูกทับถมจนเต็มแล้ว

ไม่มีความเหงา แค่เพราะมีคนๆเดียวอยุ่ข้างๆตลอดเวลา

ไม่หันมองซ้าย-ขวา เพราะทุกอย่างมันเป็นขาว-ดำ 

มีเพียงเทอคนนั้นที่เป็นภาพสีสันงดงามเท่านั้น

คิดแบบนั้นได้ไม่นานจริงๆ..ผมก็เสียใจเหมือนดั่งว่าทำสิ่งผิดพลาดสิ่งนึงลงไป

สิ่งที่คิดว่าถมช่องโหว่ในใจ มันเป็นแค่เพียง..ฟองอากาศ..

คนที่คิดว่าเข้ามาในชีวิตและทำให้ทุกอย่างดูสวยงาม

ก็เป็นคนที่พรากทุกสิ่งอย่าง ให้จางหายตามเทอคนนั้นไป

เหมือนตื่นขึ้นมาค้นพบว่า ภาพขาว-ดำ ที่เราเมินใส่ในตอนนั้น

ถูกบดบังด้วยความหยิ่งทะนงของตัวเราเอง

ผ่านมาเกือบปี กว่าผมจะกอบกู้สิ่งที่จางหายไปกลับคืนมาได้ดีเท่าเดิม

และผมทำให้ทุกอย่างดีกว่าก่อนตอนนั้นเสียด้วย

ทั้ง การเรียน งาน ครอบครัว เพื่อนๆ พวกเค้ากลับมามองผมด้วยสายตาอบอุ่นอีกครั้ง

ทุกวันนี้ผมบอกตัวเองว่า..ผมจะไม่สูญเสียสิ่งเหล่านั้นไปอีกแล้ว

แม้ยามนั้นที่ผมแสนโดดเดี่ยวไม่มีใคร แต่ตอนนี้พวกเค้าทำให้ผมรู้สึกไม่โดดเดี่ยว

สิ่งหนึ่งที่ผมไม่อยากได้คืนอีกเลยคงมีเพียง..คนที่พรากทุกสิ่งจากผมไป..*

. . . . . . . .

รู้สึก..คิดถึง..โหยหา..อะไรก็ไม่รู้

รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะต้องเผชิญกับกำแพงที่เราสร้างขึ้นเอง

รู้สึกเหมือนต้องต่อสู้กับเรื่องที่ต้องพิสูจน์ใจตัวเอง

ผมหลีกมันมากเกินไปแล้ว.."ทุกสิ่งอยุ่ที่ใจ" ผมจะบอกตัวเองแบบนั้น*

ผมจะชกมันให้หน้าหงาย คอยดูสิ..

....

อวดดีไปวันๆ**