- อดทน -

ห่างหายดองไดมานานเนิ่นหลายสัปดาห์

งานยุ่งๆของนักศึกษาปี3

แล้วก็ความเฉือยแฉะของคนโดดเดี่ยวคนนึง

..

-เริ่มมองโลกดีขึ้น จากที่ค่อยๆดีขึ้น ก็กลายเป็นดีเรื่อยๆ

-เริ่มมองตัวเองดีขึ้น จากที่มองไม่ค่อยดี ก็กลายเป็นก็ดีเหมือนกันนะเรา

-เริ่มมองคนรอบข้างอย่าไว้ใจมากขึ้น จากที่ระแวง ก็กลายเป็นก็โอเคนะคนนี้

..

ผมกลัว*

เคยถามตัวเองว่า..

ถ้าคนเรารักใครมากๆเป็นไปได้รึป่าวนะ ที่เราจะไม่กลัวการสูญเสียเลย

แม้ว่ามันจะตามหลังการพบเจอ ไม่สิผมต้องเรียกมันว่า..สัจธรรม สินะ

มีรัก มีผูกพันธ์ มีการจากลา

ถ้าไม่มีรักล่ะ? การจากลาก็คงไม่ทำเราเสียใจใช่รึป่าว

..ผมค้นพบว่า..

ทุกอย่างมันหมุนรอบตัวเองตามกาลเวลา

เริ่มที่จะถามตัวเองใหม่ว่า

ถ้าเราไม่มีความรัก หรือไม่รักใครสักคน เราจะอยู่ได้ป่าว

ทุกวันนี้นอกจากตัวผมเอง ผมก็อยุ่เพื่อคนที่ผมรัก และคนที่รักผม

เดินมาถึงทุกวันนี้..ความรักที่ยิ่งใหญ่ หาใช่คนที่ไม่ได้มองเราตลอดเวลาไม่

ตอนเด็กๆ..เหงาแทบตายเวลาไม่มีเพื่อน  ทะเลาะกับเพื่อน

โตมาหน่อยนึง..เหงาเหมือนตายทั้งเป็น เวลาอกหักจากคนรัก

พอมาถึงตอนนี้แม้ไม่โตเท่าที่ควรจะพูดได้เต็มปาก

ผมมักจะเหงาเหลือเกิน เวลาที่หันหน้าไปคุยกับใครไม่ได้สักคนในยามที่ทุกข์ใจ

เศร้านะคับ เวลาที่ไม่เหลือคนที่เข้าใจ หรือพร้อมจะรับฟังความรู้สึกเราทุกอย่าง

บางคืนที่เศร้าจนแทบนอนไม่ได้ ฟุ้งซ่านกับเวลาเก่าๆ

คนเราก็ย่อมมีเวลาที่อ่อนแอสุดๆบ้าง ก็นั่นแหละมันน่ากลัวสำหรับผมมากในตอนนี้

ได้แค่คุยกับตัวเอง แล้วปล่อยให้มันผ่านเลยความรู้สึกแย่ๆแบบนั้นไป

ไม่มีค่ำคืนไหน จะยาวนานตลอดกาลนี่หน่า..

..

มนุษย์นอกจากมีหัวใจไว้เก็บความรักแล้ว

ผมว่ามันยังเป็นเครื่องวัดความอดทนด้วย

เรื่องหนักหนาแค่ไหน..ก็แค่พิสูจน์ใจคนว่าทนไหว

.

.

.....

ใคร สัก คน ? ? ?