- วงเวียน -

เส้นทางเดิมๆที่ผมต้องนั่งรถผ่านไปแทบทุกวัน

วงเวียนแถวบ้าน**

เค้าบอกว่ามีอุบัติเหตุบ่อย เพราะรถวิ่งทางนี้เยอะ

เนื่องจากวงเวียนนี้ไปได้ถึง4เส้นถนนสำคัญ

ในวงเวียนมีอยุ่4เลน ทั้งรถเมล์ รถยนต์ รถบรรทุก

พากันวิ่งเวียนไปมาอยุ่ตลอดทั้งวันทั้งคืน

ถ้าวันไหนที่ผมต้องขับรถไปเอง ก็ต้องใช้สมาธิและตั้งใจมากพอสมควร

ในการที่จะผ่านวงเวียนนี้ไปยังเส้นทางที่ต้องการ

มีรถเมล์หลายสายที่ไปยังเส้นทางที่ไม่ใช่เป้าหมายของผม

มีรถเมล์เพียงบางสายที่จะไปยังเส้นประจำ

แต่ก็บางทีที่ผมจะยอมนั่งรถไปยังเส้นทางอื่นๆเพื่อไปยังที่อื่นซึ่งไม่ประจำ

มองรถเมล์ผมหน่ะจำได้จากเลขรถว่าเค้าจะไปกับผมหรือไม่ไปกับผม

แต่รถส่วนบุคคลบางคันหน่ะสิคับ

บางคันแต่งจนผมอยากขับตามไปด้วย บางคันก็กวนประสาทเกินไปจนไม่อยากร่วมถนน

บางทีคันที่แต่งสวยๆที่ไปเส้นทางเดียวกับผมก็ไปกันได้ไม่ถึงจุดหมายเดียวกัน

เค้าก็ขับแยกออกไป..แล้วปล่อยให้ผมคิดถึงสักพัก

จะมีคันไหนล่ะคับ ที่ผมได้มองตั้งแต่วงเวียนแล้วไปถึงจุดหมายพร้อมกับผม

. . . ..

วงเวียนนี่มันก็ชีวิตคนเรานี่เองแหละ..

มีคนมากมายผ่านเค้ามาแล้วก็แยกจากไป

ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง สวยบ้างไม่สวยบ้าง หล่อบ้างไม่หล่อบ้าง

บางคนก็ดูธรรมดาเหลือเกิน

ทั้งคนรู้จักเฉยๆ เพื่อนๆ และคนรัก

หลายหน้าหลายตาพากันผ่านมาแล้วแยกไป

มีสักกี่คนที่จะเป็น...

คนรู้จักพัฒนามาเป็นผู้ร่วมทางที่ดี

เพื่อนคนนึงมาเป็นเพื่อนแท้ร่วมทางไปด้วยกัน

คนรักสักคนที่พร้อมเดินทางไปกับผม ไปยังจุดหมายที่ของเรา

..

คนที่คิดว่าใช่* บางคน   ก็มีจุดหมายในเส้นทางเดียวกัน แต่ต่างจุดหมายกันไป

คนที่ไม่ทันได้มองตั้งแต่เริ่ม ก็อาจมาคนละเส้นทางแต่เราก็มาเจอกันที่จุดหมาย

บนวงเวียนแห่งชีวิตผม ยังต้องวิ่งวนอย่างนี้อีกเมื่อไหร่

สายตายังคงทอดไกลออกไป มองหารถสักคันที่ถูกใจต้องตา

เดินทางไปพร้อมกัน.. ไปยังจุดหมายเดียวกัน

สุดท้ายแล้ว ผมอาจยังคงไม่เจอใครสักคน แต่ผมอาจไปพบเค้า

ที่รอผมอยู่ยังที่หมายแล้วก็ได้....**

. . . . . . .

วันที่ 9 june ปีที่แล้ว..

เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดวันนึงในชีวิต

วันที่ผมคิดไปว่า ผมได้มีทุกอย่างที่เฝ้าหามาตลอด

เพียงเพราะคนๆนึงที่เค้ามาในชีวิต และเปลี่ยนหัวใจผมให้เต้นแบบคนธรรมดาทั่วไป

คิดว่าคือความรักที่ดี เพียงมีเค้าแค่คนเดียวก็รู้สึกเพียงพอจนไม่อยากได้อะไรอีกต่อไป

แววตาคู่นั้นที่ทำผมละลายไปทั้งใจ ยอมได้ทุกอย่าง

จากคนที่หกล้มอย่างไม่เป็นท่า กลับมีพลังจะวิ่งอีกครั้ง แค่เพียงเพราะคนๆเดียว

ที่คิดว่าเฝ้ารอมานานเหลือเกิน..

สองเดือนต่อมา ความรักกลับล่มไม่เป็นท่า

สิ่งดีๆที่เค้ามอบกลับล่มสลายไปอย่างรวดเร็ว

สามเดือนต่อมา ที่ยื้อๆกันไป เรื่องของเรากลับไม่มีอะไรดีขึ้น

สุดท้ายจบก็คือจบ..จริงๆ เทอพูดแค่ประโยคเดียว..

ใจผมก็แทบสลายไปยิ่งกว่าเดิม

1 ปีผ่านไป จนถึงวันนี้ วันที่ความรักเพิ่งเกิดมาได้เพียงปีเดียว

ผมก็ยังทำใจให้ลืมมันไม่ได้มากเท่าไหร่

แม้วันนี้ผมจะไม่ได้รักเค้าแล้ว แม้ผมจะรักคนอื่นไปแล้ว

แต่ผมก็ยังคิดถึงสิ่งดีๆแบบนั้น..ว่ามันคือ *สิ่งลวงโลก

เสียใจมากเกินไป มาตลอด ไม่ไหวที่ยังคงได้เห็นหน้ากัน

ได้เห็นเทออยู่กับคนที่เทอว่าใช่มากกว่าผม

ทั้งๆที่ ที่ตรงนั้นเป็นที่ๆผมเคยได้ยืน แม้ระยะเวลามันจะสั้นมากก็ตาม

แต่ผมก็ *รักเทอ จิงๆ รักมากเหลือเกิน

หลังจากนั้น ผมกลายเป็นคนวิตกจริตกับความรักและชีวิตมาตลอด

จนวันนี้เพราะมีใครหลายคนทำให้ผมดีขึ้น..

ผมเปิดใจมากขึ้น..และผมเชื่อมั่นว่า ความรักดีๆก็ยังคงมีและรอให้ผมค้นเจอ

รถคันนั้น ที่จะไปรอผมยังจุดหมายของเรา

. . . . . . . . . . . . . . . .

แม้ฉันทำทุกสิ่ง เพื่อให้เทอไม่ทิ้งฉันไป

แม้ฉันทำทุกอย่าง เผื่อมีทางจะรั้งเทอเอาไว้

แต่ทั้งที่ร่ำร้องเทอก็ไม่เหลียวมอง

ร่ำร้องจะไปให้ห่าง. . .