- ของขวัญ -

. . . . . . .

ฝนตกอ่ะ

เซงๆ แต่ไม่เหงาเท่าไหร่

หัวใจชุ่มชื้นดีพอใช้

ไม่รู้ทำไม เคยมองฟ้าว่ามันเหงาๆ

เพราะผมหวังว่าจะได้เจอใครสักคนบนนั้น

คนที่จะมอบของขวัญชิ้นพิเศษในวาระที่ไม่สำคัญ

ในวันที่คนๆนี้ไม่ทันตั้งตัว

และวันนั้นก้อคือวันนี้

ผมมองมันด้วยความสุขใจเล็กๆ

เหมือนหลุดออกจากอะไรมาชั่วครู่

ไม่ได้อยากจับมือใคร ไม่ได้อยากเจอใคร

ผมก็แค่คิดถึงใครคนนึง. . .

- - - - - - -

เรื่องบางเรื่อง. .ความเป็นไปได้ กับ เป็นไปไม่ได้

มีค่าเท่ากับ 50-50% เชียว

ไม่มีตัวเลือกอื่นแล้วหรอ. .ทำไงดี ไม่อยากมากมาย

ทำไงได้ เทอเป็นคนปลดพันธนาการอดีตของผมนะ

แต่..รึว่าผมปลดได้เพราะมีเทอ . . สับสน

เทอไม่ต้องรับผิดชอบความรู้สึกผมหรอก

แค่เทอมอบของขวัญที่เป็นน้ำใจของเทอ

แค่นี้ก็มากพอ. . .

ผมไม่ได้อยากเป็นแฟนเทอ. .ผมไม่อยากคบกับใคร

ผมดีไม่พอเท่าไหร่ แต่ผมก็จะดีกับเทอตลอดไปเลย

. . . . . .

ขับรถตอน ฝนตก ฟ้าร้อง. .ผมกลัว

แต่ผมสุขใจ..คิดคำบางคำขึ้นมาได้

"คนเราถ้าอยากเข้มแข็ง ต้องเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง"

.

.

เคยกลัวฟ้าฝน จนไม่อาจขับรถได้ อ่อนแอเกินไปเพราะโรคประจำตัว

ปกป้องใครมามากมาย แต่กับตัวเองกลับทำไม่เป็น

ตอนที่เสียใจเพราะคนๆนึง จนเข้าโรงหมอ..

นั่นเพราะรักมากเกินไป เพราะเด็กเกินไป เพราะรักจนลืมว่าตัวเองเป็นใคร

ไม่อยากมีวันแบบนั้น วันที่อ่อนแอ โหดร้าย ไม่รู้ผ่านมาได้ยังไง

ในวันนั้นที่ผมเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง กอดตัวเอง..

จนตอนนี้มั่นใจจนกลัวเกินไป ที่จะคบและรักใคร นอกจากตัวเอง ครอบครัว และเพื่อนๆ

. . . ฉันรักเทอ. . .   ได้จิงๆหรอ

เส้นทางสายนี้ อาจไม่จำเป็นต้องมีใครนอกจากตัวเอง**