- บางสิ่งที่หายไป -

ผมมีเพื่อนสวยๆอยุ่คนนึง

เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ ม.ต้น เราสนิทกันมากเลยคับ

ตอน ม.ต้น ผมชอบแกล้งเทอบ่อยๆ แต่เราก็เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกัน

และเราก็เป็นเพื่อนที่รักกันมากๆ บ้านผมกับเทออยู่ในซอยเดียวกัน

ตอนนี้เราสองคนก็แยกที่เรียนกัน ตั้งแต่จบม.6มาก็เรียกว่าไม่ได้เจอกันเลยมั้ง

ทั้งๆที่ บ้านของเราห่างกันไม่ถึง500ม.

ด้วยความที่เทอเป็นคนน่าตาดีเข้าขั้นเลยล่ะ

ขี้อายแล้วก็ไม่ค่อยทันคน ผมจึงรู้สึกเป็นห่วงเทอเสมอ

เราสองคนไม่ได้เป็นคู่หูกันหรอกคับ แต่เราก็อยู่ในกลุ่มเดียวกัน

ตอนจบม.3ผมอยากเรียนสาย ศิลป์-ฝรั่งเศษ กับเพื่อนสาวคนนี้

แต่เพียงเพราะคะแนนภาษาอังกฤษของผมอีกเพียงแค่1คะแนนเท่านั้น

ก็จะทำให้ผมผ่านมันเข้าไปในสิ่งที่ผมหวังไว้ได้

สุดท้าย 1 คะแนนอันน่าเสียดายก็หลุดลอยไป

ทำให้ผมได้ ศิลป์-คำนวนแทน แต่อย่านั้นก็เถอะ

ผมกับเทอก็ยังได้เรียนตึกเดียวกันตลอดช่วงม.ปลาย

เพราะเค้าแบ่งห้องเรียนเป็นคณะสีคับ แต่ผมกับเทอก็อยู่คนละคณะสีกัน

แต่ว่าอยู่ตึกเดียวกัน... เอ??ผมพิมพ์ไปงงงวยกับตัวเองไป

ช่วงม.ปลายเราก็ยังสนิทกันคับ เจอกันก็ทักทายเล่นหัวกัน

สิ่งที่ผมดีใจคือ เทอเป็นเพื่อนคนนึงที่ไม่เคยลืมวันเกิดของผมเลยสักปี

ผมเองล่ะที่จำได้บ้างไม่ได้บ้าง..ปกติผมจะให้ความสำคัญกับวันเกิดเพื่อนมากๆ

แต่กับเทอกลับกลายเป็นเหมือนช่องโหว่เล็กๆที่ผมแอบหลงลืมไป

ไม่คิดว่าเทอจะโทมาหา แต่เทอก็โทมาคนแรกๆของวันเกิดทุกที

บางทีเลยวันเกิดเทอไป ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ ผมเองก็ละอายใจตัวเอง

ปีนี้ผมจะไม่ลืมคับ ผมเมมวันเกิดเทอไว้ในมือถือแล้ว

ไม่นานนี้ผมกลับมาอ่านเฟรนด์ชิพของเพื่อนๆ

ก็ต้องมาหยุดที่หน้าที่เทอเขียนให้..กับ

ในประโยคลายมือเขี่ยๆของเทอประโยคหนึ่ง บอกว่า

"แกคือเพื่อนที่ดีที่สุด และสนิทที่สุดสำหรับเรา..ตำแหน่งนี้ชั้นยกให้แกคนเดียว"

ผมอ่านแล้วยิ้มไป..อบอุ่นหัวใจไป

เหมือนว่ามันจะเป็นอะไรเล็กๆน้อยๆในช่วงชีวิตหนึ่งของคนธรรมดา

แต่บางทีสิ่งที่เราหลงลืมไปในอดีต สิ่งที่เกิดขึ้นมาพร้อมกับคำว่าเสียดาย

คงจะเป็นความประทับใจ และรอยยิ้มที่ผมเป็น

. . . . . . . .  .

เวลามักจะเล่นตลก

ให้ความประทับใจแก่เราโดยไม่รุ้ตัว

และมัน มีอยู่ในทุกๆนาที ที่เราไม่ได้อยู่คนเดียว

เออว่ะ!!!!

เพื่อน

..